De eerste dagen
Geplaatst op 27 augustus 2007 in Peru door Marieke
22 Augustus
Om half 5 gaat de wekker: De laatse zaken worden ingepakt en we vertrekken naar Zaventem. In de vertrekhal zou iemand van AFS mij opwachten, ze is er nog niet maar de andere Belgische (Anneke) die met me meegaat is er ook nog niet. Even later verschijnt iemand met een bordje van AFS. Blijkbaar heeft ze Anneke net op een andere vlucht gezet van Iberia. Ik zal dus toch alleen de luchthaven van Atlanta trotseren. Redelijk vooraan schuiven we aan in de rij van Delta Airlines. Mijn papoort wordt reeds gecontroleerd samen met een reeks vragen of ik mijn baggage wel degelijk zelf heb ingepakt. Om half negen gaat de check in dan uiteindelijk toch open, de rij is op dat moment niet meer te overzien. De computersystemen blijken kapot en het boarden moet volledig manueel gebeuren. Er blijven uiteindelijk nog maar 20 minuten over om afscheid te nemen van mama, papa, Tijs en Sabine. De controles verliepen vlot en aan de gate krijg ik de laatste uitleg van de persoon van AFS. Door al dat manueel boarden loopt de vertraging al gauw op tot anderhalf uur. De piloot belooft echter wat sneller te vliegen en omwille van de goede weersconditie zullen we toch nog op tijd aankomen in Atlanta. Ik had mij deze keer voorgenomen om Chris haar goed raad op te volgen en het aantal rijen tot de nooduitgang te tellen. Uiteindelijk zat ik op de allerlaatste rij en bleek dit dus niet nodig.
In Atlanta moest het hele veiligheidsprocede gebeuren. Paspoortcontrole, vingerafdruk, irisscan, bagage afhalen, terug inchecken, handbagage controleren, schoenen uit... Ik werd veilig bevonden en wa nog ruim op tijd aan de gate. Toen ze maar niet begonnen met boarden bleek uiteindelijk het vliegtuig kapot. 36 gates verder werd een ander beschikbaar toestel gevonden en 2 uur later dan voorzien zetten we dan toch koers richting Lima. Weer had ik een stoel op de allerlaatste rij maar het vliegtuig was nog niet voor 1/4 gevuld dus we konden ons een goede slaapplek uitzoeken.
In Lima werd ik opgewacht door de mensen van AFS, 2 brede mannen met een bordje van AFS met mijn naam erop kregen mijn vertrouwen. Even was er twijfel wanneer de auto halt hield in een doodlopende zandweg voor een grote ijzeren poort. Achter de poort verscheen gelukkig een gezellig ogend bezinningsoord. Anneke was reeds een aantal uur hier en na wat ervaringen uitgewisseld te hebben vielen we al vlug in slaap.
23 augustus
Het ontbijt was al om 8u. In de loop van de nacht waren er nog 2 AFS´ers aangekomen. Samen kregen we te horen dat de andere 30 pas vanavond en ´s nachts zouden arriveren. De omgeving was te gevaarlijk om buiten te komen en we waren verplicht om onze dag te vullen met kaarten en af en toe een bewegingsspelletje om ons warm te houden, want het was behoorlijk koud in Lima. Rond het avondeten arriveerden de rest van de groep en daarna gingen we op tijd naar bed.
24 augustus
In de voor- en namiddag kregen we van AFS wat meer uitleg over gewoonten, gedragingen en een aantal praktische zaken. Vanaf 5u vertrokken de eersten per groep naar hun bestemming. Rond half 8 vertrok mijn groep en werden we naar het busstation gebracht. Dit was meteen ook mijn eerste blik op Lima. Het verkeer is er even chaotisch als in Bangkok en de straten al even vuil. De bus was comfortabel en zou mij hopelijk wat nachtrust opleveren want de volgende dag zou ik immers mijn gastgezin ontmoeten.
25 augustus
Ongeveer 12u later, zonder enige stop, volgens mij gebeurde zelfs de chauffeurswissel al bollend, kwamen we aan in Chiclayo. 2 mensen van AFS stonden mij op te wachten samen met mijn gastmama en broer. Hun huisje is klein maar met alles wat nodig is, de schoonmaakploeg mag daarentegen wel eens langs komen. Er wa juist tijd om al mijn spullen weg te zetten en toen gingen we naar opa. Hij werd vandaag 80 en de hele familie komt samen om te ontbijten. Ontbijt bleek een volwaardige maaltijd en er moet ook al getoost worden op opa. Een uurtje later gaan we weer want 's middags komt de familie bij ons eten. We passeren de markt en ik zie direct een andere stuk Chiclayo, geen verharde wegen maar een heel armzalige omgeving. Bij de middag wordt de fles weer bovengehaald. Een soort jenever van cocablaren. Straf spul maar niet eens zo slecht. 's Avonds is het feest van opa. Het is er behoorlijk druk en steeds dezelfde muziek die vooral de Peruvianen aan het dansen krijgt. Er komen zelfs 2 lokale groepjes muziek maken en als opa mij komt vragen ben ik verplicht om mij ook op de dansvloer te wagen. Er wordt natuurlijk ook gegeten en ik besef dat mijn smaakpapillen zich nog moeten aanpassen. Het merendeel van hun eten kan mij nauwelijks bekoren en dat is dan misschien nog zacht uitgedrukt. Het feest gaat door tot in de late uren en om half zes ga ik doodmoe naar bed.
Reacties (10)
Ach ja, de moeder-dochter kwestie. Stil onze 'honger'. 
Het Delta eten was naar alle verwachtingen nog niet zo slecht. Ze waren helaas dan wel vergeten dat ik vegetariër was maar gelukkig hadden ze telkens een pasta optie die gratis was. Aan de roasted peanuts zijn we dan weer niet kunnen ontkomen maar de peanut butter crackers waren gelukkig vervangen door een ijsje en een brownie. Best lekker, zeker in tegenstelling tot wat ze hier eten. Op opa zijn feest stond de cavia al op menu.
Dan nog de foto kwestie, mama stond wel degelijk in het midden en de zus links :-) Tuurlijk was de pasta optie gratis, weet niet waarom ik dat getypt heb. Bedoelde vegetarisch ;-) 
Ge meent het. Dus de zus is dan die met de bril? Inderdaad, die met de bril. Kijk maar op de foto die ik geupload heb. Reageren?
Wil je reageren op dit bericht? Voeg dan vlug jouw reactie toe.
