Een wereldwonder en terecht!
Geplaatst op 9 december 2007 in Peru door Marieke
Gisterenavond zijn we teruggekomen van onze vierdaagse jungle trek naar Machu Picchu. We hadden geopteerd voor een alternatief voor de al te veel belopen Inca Trail.
Woensdag vertrokken we in alle vroegte met onze groep, een schitterende groep trouwens van 8 personen en een gids. De bus bracht ons naar bijna 5000m hoogte, op de top van een stijle bergpas. Vanaf daar kon de fun beginnen. Ongeveer 80km en 4000m hoogteverschil, downhill dus op een mountainbike. Het eerste uur was op de verharde weg, dus de snelheden liepen behoorlijk op. De laatse uren waren zandweg maar nog steeds bergaf. Mijn pedaal brak onderweg in twee maar al bij al bleef de schade beperkt. Lichamelijk schade van al dat hobbelen en bobbelen was de dag nadien wel te merken. Op amper 1000m hoogte waren we ondertussen in het regenwoud beland in een klein dropje waar we de nacht doorbrachten.
De volgende morgen liep de wekker alweer af rond een uur of vijf. We wilden een deel van de tocht voor de grootste hitte afleggen. Rond 8u 's morgens was het inderdaad al bloed heet en door al de bagage op onze rug waren al onze overtollige calorieën al gauw verdwenen. Coca en koffieplantages, tonnen verse mango's en bananen, om nog maar te zwijgen over de advocado's en appelsiens die boven onze hoofden bengelden. We liepen zelfs een stukje van de originele Inca Trail. Een meesterwerk wat die Inca's indertijd hebben neergelegd. Na lunch en siesta diep verscholen in het woud trokken we verder voor nog een drietal uur wandelen. We staken de rivier over in een traditioneel kabelkarretje alvorens te arriveren in een oase van warmwaterbronnen. Als einde van de dag kon dat wel tellen. Deze avond sliepen we in een iets groter dorpje waar we nog op zoek gingen naar een apotheek, iedereen stond namelijk vol van irriterenden "sandflies" beten. ( geen idee hoe ze heten in het Nederlands, maar mijn ex reisgenoten naar Australië zullen wel weten wat ik bedoel met irriterend).
De volgende morgen stelden de gids voor om het eerste deel van de wandeling met de taxi te doen en we zouden dan rond de middag al in Aguas Calientes zijn waardoor we vlakbij een schitterende berg konden beklimmen. We gingen akkoord met dat idee. De berg is Putukusi genaamd, steekt een goede 600m boven Aguas Calientes uit en lijkt onbewandelbaar, de foto's zullen het bewijzen. De berg was inderdaad onbewandelbaar en een wirwar van ladders bracht ons naarboven. Van de 10 tegenliggers die we gepasseerd zijn was er niemand op de top geweest. Maar wij zetten door, de weg naar beneden was een zorg voor later want het zicht op de top was de hele uitputtingsslag meer dan waard. Een werkelijk prachtig zicht over de omgeving en... op Machu Picchu!
Machu Picchu was de uitstap voor zaterdag. Om 4u 's morgens ons bed uit om aan de bklimming te beginnen. 1666 incatreden brachten ons buiten adem naar de top. Nog voor de deuren open gingen waren we daar. Ons paspoort werd afgestempeld als souvenir en de magische poorten gingen open. Het was nog vroeg en Machu Picchu was gehuld in mist. Het gaf nog dat extra beetje sfeer aan de hele situatie. We kregen een rondleiding en tegen het einde klaarde het wat op en konden we de overbekende foto's maken. De hele dag brachten we door tussen deze mythische Inca ruïnes. Een wereldwonder met recht!
Om vijf uur hadden we de trein terug van Aguas Calientes naar Cusco. Een prachtige vierdaagse.
De foto's probeer ik over een weekje te uploaden als ik terug in mijn oude vertrouwde Chiclayo ben.
En dan nog even dit: 2 dagen te vroeg, maar het internet geeft me niet altijd de mogelijk dus, Oma alvast een dikke proficiat met je verjaardag. De 3 dikke kussen volgen later nog, Marieke.
Reacties (2)
Waw, het verhaal alleen al klinkt indrukwekkend. Ben benieuwd naar de foto's! 
De foto's probeer ik over een weekje te uploaden als ik terug in mijn oude vertrouwde Chiclayo ben...
En ik maar refreshen, khad erover gelezen.
Groetjes Reageren?
Wil je reageren op dit bericht? Voeg dan vlug jouw reactie toe.
