Pichanaki: zes dagen en één nacht
Geplaatst op 18 november 2007 in Peru door Marieke
Eindelijk vind ik de tijd om mijn verslag van de afgelopen week neer te typen. We zijn namelijk met de hele groep van AFS Peru naar de Peruaanse Selva (regenwoud) geweest.
Vorige week donderdagavond vertrokken we vanuit Chiclayo voor een 12 uur durende busrit naar Lima. Gelukkig had AFS een schitterende busmaatschappij geboekt, inclusief avondmaal en ontbijt. In Lima stonden de andere vrijwilligers ons al op te wachten. Met een vijftigtal bleven we één dag in de buurt van Lima om wat uit te rusten en ervaringen uit te wisselen.
's Avonds ging het dan met een andere bus naar Pichanaki, nog eens 9 uur rijden en ondertussen moesten we nog een bergpas van 3800m oversteken. In Pichanaki viel de hitte direct op ons, ondanks dat het nog vroeg in de ochtend was. Na het ontbijt hadden we een afspraak met de burgemeester. Hij gaf ons wat meer uitleg over de omgeving en de stad en we mochten een typische koffielikeur proeven.
In de namiddag werd de groep in drie verdeeld voor een twee uur durende trip in de laadbak van een jeep. Ons eindpunt was een klein dorpje, verstopt in de dichtbegroeide Peruaanse jungle. De dorpelingen kwamen ons uitnodigen voor een partijtje voet- of volleybal en trakteerden ons 's avonds op een show van traditionele dans en muziek rond een sfeervol kampvuur. De nacht brachten we door in een boomhut en op een houten vloer. Veel kon ons dat niet schelen na het slaapgebrek van de vorige nachten.
Ochtendstond heeft goud in de mond en om 6 uur zaten we de volgende morgen al aan de ontbijttafel. Voor de alllergrootste hitte bereikten we al onze bestemming: een metershoge waterval die tot de verbeelding sprak van al de medereizigers. Tijdens deze wandeling hadden we ook ruim de tijd om verder te praten over al die bizarre gewoontes die onze gastfamilies er wel niet op nahouden. In de namiddag reden we weer in kolonne terug naar Pichanaki waar we allen iets te enthousiast onder de douche sprongen waardoor het hotel even zonder water dreigde te vallen.
Na het avondeten negeerden we nog even onze vermoeidheid om ons in het lokale nachtleven te gooien. Minder spectaculair als het klinkt maar we hebben ons goed geamuseerd. De nacht was kort maar eindelijk zagen we voor de eerste en dan ook de laate keer een bed.
Onze ogen spraken boekdelen de volgende morgen aan de ontbijttafel, maar alweer hadden we geen tijd te verliezen. We waren immers uitgenodigd in een dorpje in de buurt waar ze nog op traditionele manier proberen te leven. Ze introduceerden ons in hun dans, sport en spel en we kregen een volle wasmand met verse vruchten aangeboden, papaya, sinaasappel, stervrucht, mango, cacao...
Om de hitte van ons af te spoelen bezochten we daarna nog een waterval. Met een tiental mototaxi’s werden we er heen gebracht. De verschillende moto's zaten al snel in een race verwikkeld. Een schitterend spektakel tot dat onze versnelling het begaf. Ruim als laatste en op een slakkengangetje bereikten ook wij de eindmeet.
In de namiddag stond er nog een bezoek aan de plaatselijke school op het programma. Per land kregen we een klas toegewezen. De Belgen waren goed vertegenwoordigd en we deden ons uiterste best om ze wat bij te leren over dat kleine landje aan de andere kant van de wereld. Het schaamrood kwam ons even op de wangen toen we gevraagd werden om het volkslied te zingen. Enkel twee van onze groep brachten dit tot een goed einde. Erna waren we toch weer even de helden van het dorp. Een bende joelende kinderen volgden ons met hun schriften in de hand tot in het hotel: allemaal wilden ze onze mailadressen.
's Avonds stapten we alweer op de bus richting Lima. Voor velen een rit om nooit te vergeten. Van snikheet naar ijskoud en door de kronkelende weg zorgden een aantal zieken al gauw voor een kettingreactie. De hele nacht door werden er spurtjes ingezet naar de wc of hoorde je wel ergens "algien tiene una bolsita, rapido" (heeft er iemand een zakje, snel). Mijn maag hield gelukkig stand en rond 6 uur 's morgens kwamen we aan in Lima. We verbleven er in een hostel van waaruit de vrijwilligers gedurende de dag terug naar hun stad vertrokken. Wij, van Chiclayo hadden onze bus pas om 19u45 en maakten van de dag gebruik om een beetje van Lima te bezoeken. We bezochten de Plaza De Armas met zijn prachtige koloniale gebouwen en Miraflores, de hippe buurt aan het strand van Lima. Trots als we waren maakten we een foto met de vuurtoren die afgelopen seizoen het eindpunt was van Peking Express.
Een vermoeiende maar schitterende reis, zo een om nooit te vergeten ...
Reacties (4)
Hey Marjolein, als je de kans krijgt moet je zeker gaan. En dat Spaans, una troza de la torta, of hoe zou de uitdrukking zijn in het Spaans. En voor ik het vergeet nog een dikke proficiat met je verjaardag. Groetjes Marieke Reageren?
Wil je reageren op dit bericht? Voeg dan vlug jouw reactie toe.
