"Micro"- verhalen
Geplaatst op 26 november 2009 in door Marieke
25 Nov. 16u30.
De bewaker aan de poort wenst me nog een fijne middag. Zijn shift zit er bijna op. 12u lang de poort open en dicht doen en altijd even goed gehumeurd. Ik steek de straat over en vat post aan de bushalte. Lang wachten is hoef je nooit, continu passeren er minibussen, ook wel MICRO genoemd (type toyota coaster) die de route Chosica-Lima afleggen. Het is nog rustig en ik vind makkelijk een plaats aan het raam. We passeren Huachipa, een druk kruispunt, straatverkopers veroveren de bus met hun zelfgemaakt gelatinas, ijsjes en popcorn.
Om de haverklap stoppen we, er zijn immers geen vaste haltes, een simpele armzwaai doet de bus stoppen. Aan de deur staat de "cobrador", hij haalt het geld op en ratelt continu de volledige busroute af om passagiers te lokken. Santa-Anita, todo Grau, Venezuela, Faucett... Chauffeur en cobrador betalen immers een vaste som aan de eigenaar van de bus en al de andere inkomsten zijn voor hen. Enige doel voor hen is dus zoveel mogelijk passagiers, stapelen als het moet.
Er klinkt een vrolijk deuntje, geen iPods hier. Door de boxen klinkt typische Peruaanse cumbia en menig Peruaan zingt vrolijk mee.
"Bajo Wilson por favor". Ik ben aangekomen, hartje Lima. Straks in de spits de terugreis, dat is andere koek.
Hoe lang zal dze vorm van reizen nog voortduren. Lima wil vooruit, wil organisatie. Vanochtend op het nieuws zag ik dat binnen enkele maanden een aantal routes worden gemoderniseerd. Nieuwe bussen op natuurlijk gas met herlaadbare betaalkaart. Ik ben benieuwd!
Reacties (1)
Reageren?
Wil je reageren op dit bericht? Voeg dan vlug jouw reactie toe.
