Vaarwel Cable Beach ...
Gepost op 27 augustus 2005 door Kristel
Aangezien we niet echt tevreden waren met onze werkuren besloten we Broome maar te verlaten en trokken we richting Kununurra. Dat zou een trip van 2 dagen worden, maar ja ... Harry doet er een beetje langer over he!
We besloten richting Kununurra te gaan om meloenen te gaan plukken. Eerst gingen we Harry zijn benzinelek maar eens aanpakken. Der iets op gesmeert dat zou moeten helpen. Spijtig genoeg werkte het niet echt. Dus na 2 dagen zijn we dan gestrand in Willare. Daar Kennis gemaakt met Jo, Sean en John. Zij sleepten ons tot Derby (niet alleen verloren we een hoop benzine, Harry raakte ook nog eens oververhit) en haalden de benzinetank eronderuit en fixten dat voor ons.
We besloten samen ergens een plaats te zoeken om te overnachten. En natuurlijk ontdekten we dat Harry nog steeds lekte. De volgende dag weer iets anders gevonden om het lek te maken. Maar ook dat hielp niet. Ondertussen moesten we ook nog proberen de politie te vermijden want we hoorden dat die ons wilden tegenhouden zodat ze ons een rode sticker konden geven.
Uiteindelijk waren we tot Willare roadhouse geraakt en daar gingen we een nachtje op de camping waar we Ken tegenkwamen. Ken is al 9 jaar aan het rondreizen en besloot onze benzinetank te solderen. Supervriendelijke kerel. Hij voelde zich best wel schuldig omdat het zolang duurde, dus kocht hij ons ook nog een 6pack bier en we mochten hem niet betalen!
De volgende dag zijn we weer vol goede moed vertrokken. Maar na 2 uur verloren we ons linkerachterwiel toen we wilden stoppen. Dus moest dat weer gemaakt worden. Enfin, uiteindelijk heeft John ons tot Kununurra gesleept en zijn we er geraakt, maar we hebben het nu wel gehad met Harry.
We vonden meteen werk, maar Jo en Sean besloten bij ons op de camping te komen staan en we begonnen bier te drinken waardoor we de volgende dag niet op tijd uit ons bed geraakten. Geen probleem, we hadden ons werk nog en Jo en Sean gingen ook mee komen.
De volgende dag om 6 u 's morgens stonden we op het veld tussen de meloenen. Best wel zwaar werk. We moesten 11 u werken in de snikhete zon. In ieder geval, er waren die dag 8 nieuwkomers en Brandan en ik waren de enigen die de dag erna terug daar waren. Maar dat werd dan ook onze laatste dag. De baas was een gemene Duitser. Zijn motto was: your weakness sadens me.
Ik ging meloenen inpakken de volgende dag. Maar aangezien dat echt wel tegenviel en Brandan op de uren werkte dat ik vrij was (in een bar), besloten we terug naar de meloenenpluk te gaan (wel een ander veld).