The road too much travelled
Gepost op 24 augustus 2005 door Marieke
Ayers Rock, meer commentaar moet daar niet bij zou ik zo denken, of tochwel ...
Het was behoorlijk koud toen we donderdag (18aug) in Alice Springs vertrokken. Winter in Australië das niet om mee te lachen. Onze eerste bestemming was Kings Canyon, 430 km vanaf Alice. Maar er is een shortcut: de Ernest Gilles road, 100 km gravelroad. Aan het begin staat een bord: 'caravans not recommended'. Beter gezegd: garantie dat je u caravan niet meer bij hebt na 200m. Onze Schnuffie deed het daarentegen supergoed. In de bochten wast het uitkijken voor losse zand en spoorvorming maar we zijn er goed vanaf gekomen. Parijs-Dakar wordt onze nieuwe uitdaging ;-).
Kings Canyon is net zoals Uluru op Aboriginal land gelegen. Er is telkens maar één resort wat dan ook de enige overnachtingsmogelijkheid is en met natuurlijk belachelijk hoge prijzen. Gelukkig weten inventieve backpackers daar altijd wel iets op te vinden. In Kings Canyon hebben we een tocht gemaakt rond de Canyon wat prachtige vergezichten opleverde.
Op weg naar Ayers Rock of beter gezegd Uluru (aboriginal woord) passeer je Mt Connor waarvan iedereen op het eerste zicht al denkt dat het Ayers Rock is. Helaas is het nog een goede 100km verder.
Ayers Rock: "je gaat toch niet helemaal naar het midden rijden voor een steen". We hadden het al zoveel keer gehoord. We hebben het toch gedaan en niemand zegt ons nog dat het zomaar een steen is want het is echt wel de moeite waard. Het is misschien een cliché voor Australië maar ook voor ons zal Ayers Rock één van de hoogtepunten zijn. De aboriginals hebben liever niet dat je de rock beklimt want het is een speciale plaats en de klim is gevaarlijk. Als je sterft op de klim dan voelen zij zich daar heel triest bij. We hebben het voorzichtig aangepakt en konden ons zelfs bijna voor de kop schieten want het is echt wel heel stijl en verder dan je denkt. Het zicht vanboven daarentegen is werkelijk adembenemend. Leuk detail, nergens in Australië hebben wij netwerk met onze Vodafone maar wel bovenop Ayers Rock. De ideale plaats dachten wij om ons nog eens op de hoogte te brengen van Kristel haar avonturen. Kristel, heel veel succes, we duimen dat alles goed gaat en dan zien we jullie aan de Eastcoast.
De dag nadien zijn we naar de Olga's oftwel Kata Tjuta (aboriginal) geweest. Weer bizarre rotsformaties maar echt immens groot. Een prachtige wandeling leidt er doorheen. Nadien hebben we nog genoten van een prachtige sunset op de Kata Tjuta. De rotsen veranderen dan bijna continu van kleur.
Gisteren was weer een spannende dag. De dag begon rustig met een lange rit richting Alice Springs. We wilden ten westen van Alice in het West MC Donnel Ranges NP gaan kamperen bij de Simpson Gap. Een prachtige plaats maar de camping was intussen opgedoekt en alleen een picnic area was overgebleven. Na ons avondeten besloten we om naar de volgende camping in het NP te rijden zo'n 40km verderop. In het donker hadden we helaas een afslag gemist en zonder dat we het wisten waren we op weg naar Hermansburg. Het was er stik donker en niemand te zien. Even raad vragen aan mensen in een auto langs de weg leek geen kwaad te kunnen. Van dichtbij waren het 5 grote aboriginal mannen waarvan ene op zijn knieen met een ketting rond zijn nek en langs een geopende brandstoftank. Een waar executietafereel. Deuren dicht en met de bibber in de benen rechtsomkeer naar Alice Springs. Vast en zeker een rit om nooit te vergeten.